Treść: W branży wędliniarskiej mianem ?najgorszej? określa się kiełbasę o niskiej jakości składnikach i wysokim stopniu przetworzenia. Choć gusta są różne, z dietetycznego i kulinarnego punktu widzenia najgorzej wypadają produkty, które charakteryzują się następującymi cechami:
Wysoka zawartość MOM: Mięso Oddzielone Mechanicznie to miazga kostno-tłuszczowa, która drastycznie obniża wartość odżywczą. Jeśli na pierwszym miejscu w składzie jest MOM, produkt ma niewiele wspólnego z prawdziwym mięsem.
Długa lista ?E?: Nadmiar konserwantów (azotyn sodu), wzmacniaczy smaku (glutaminian sodu) oraz fosforanów, które mają za zadanie ?zatrzymać? wodę w produkcie, by ważył więcej.
Wypełniacze roślinne i skrobia: Najsłabsze jakościowo kiełbasy (często te najtańsze ?zwyczajne? lub ?grillowe? w dużych paczkach) zawierają błonnik pszenny, skrobię ziemniaczaną i białko sojowe zamiast czystego mięsa.
Wydajność powyżej 100%: Jeśli ze 100 g mięsa wyprodukowano np. 130 g kiełbasy, oznacza to, że produkt został mocno ?napompowany? wodą i chemią.
Historycznie i potocznie za synonim niskiej jakości często uznawano kiełbasę ?psią? (tanią wędlinę o nieokreślonym składzie) lub najtańsze warianty kiełbasy grillowej, które po przekrojeniu mają gąbczastą strukturę i tracą połowę objętości po smażeniu.
Chcesz dowiedzieć się, jak na etykiecie szybko rozpoznać ?osukaną? kiełbasę, czy może interesuje Cię, które konkretne rodzaje (np. biała czy parówki) są najbardziej podatne na zaniżanie jakości?
