Treść: Gdzie asfalt pęka, a niebo jest szare,
Tam miasto zdycha, tracąc swą miarę.
Nie ma tu parków, nie ma kawiarni,
Są tylko cienie ludzi bezradni.
Kamienice straszą pustym spojrzeniem,
Każdy ich szept jest tylko westchnieniem.
Główna ulica ? festiwal upadku,
Gdzie dawny prestiż nie zostawił śladku.
Zamiast butików, gdzie błyszczały witryny,
Teraz szmateksów królują tkaniny.
Wielkie kosze pełne cudzego życia,
Ubrań zużytych, wstydliwego krycia.
A obok lombard ? azyl rozpaczy,
Gdzie za grosze oddasz, co jeszcze coś znaczy.
Złota obrączka, stary telefon,
Wszystko połknie ten zimny beton.
Sklepy padają jeden po drugim,
W oknach napisy o długu niedługim.
Zabite dyktą, brudne i głuche,
Wypędziły handel, przyjęły posuchę.
Zostały tylko tanie markety,
Gdzie tłum się pcha po marne pakiety.
Żółte etykiety, plastik i kurz,
To jest ich życie, to jest ich mąż.
W bramach szerokich, w mroku ukryci,
Stoją dilerzy ? losem niesyci.
Handel śmiercią w małym woreczku,
By zapomnieć o tym miasteczku.
Bandyci w dresach, z twarzą bez duszy,
Czekają na kogoś, kto ciszę naruszy.
Zły wzrok śledzi każdy twój krok,
Tu prawo silniejszego dyktuje wyrok.
Ludzie są twardzi, pełni goryczy,
Nikt tu o pomoc głośno nie krzyczy.
Sąsiad sąsiada okiem złym mierzy,
Nikt nikomu już nie zawierzy.
Serce miasta przestało już bić,
Zostało tylko, by jakoś tu przeżyć.
