Treść: No pięknie, żart.
Kabel na szyi, wybroczyny w oczach, kobieta robiąca za zamek antywłamaniowy i telefon na policję jak ostatni telefon do mamy z kolonii. Normalnie wieczór komediowy. Bysiu nie takie numery widział, bo jak stałem na bramce w domu publicznym, to też często słyszałem: ?spokojnie szefie, my tylko żartujemy?. Zawsze przed tym, jak ktoś zaczynał krzyczeć.
Facet lat 61 i mówi, że nie potrafi racjonalnie wyjaśnić. Klasyka. U mnie też nikt nie potrafił. Jeden ?szukał miłości?, drugi ?zgubił drogę?, trzeci ?tylko zapytał o cenę?. A ręce już w kieszeniach, oczy rozbiegane, pot na czole. Bysiu wiedział, że jak ktoś zaczyna opowieść bez sensu, to sens właśnie wyleciał oknem.
Duszenie kablem jako żart to w ogóle nowa liga humoru. Stand-up dla zaawansowanych. U mnie też bywali artyści: ?ja tylko przytrzymałem?, ?ja tylko chciałem pogadać?, ?ona przesadza?. Zawsze to samo. Dekoracje inne, scenariusz ten sam. Tylko zamiast czerwonych zasłon ? kuchnia.
Dziesięć lat więzienia. Ojej. W mojej robocie też był regulamin. Jak ktoś przekraczał granice, to nie było negocjacji, terapii ani ?może jeszcze jedną szansę?. Było: ?Pan kończy występ. Publiczność dziękuje.? I drzwi. Bez bisów.
Leczenie z alkoholizmu? Oczywiście. Alkohol u mnie też miał stałą wejściówkę. Zawsze winny, zawsze pod ręką. Tylko dziwne, że butelka nigdy nikogo nie dusiła sama. Bysiu patrzył na ręce, nie na promile.
Pięć tysięcy zadośćuczynienia brzmi jak napiwek rzucony na ladę: ?reszty nie trzeba?. Tylko strach nie zna reszty. On zostaje na zawsze.
Jedyna profesjonalistka w tej historii to kobieta. Zrobiła wszystko jak trzeba.
A ja powiem tak: Bysiu nie takie kabarety widział. Jak ktoś mówi, że duszenie to żart, to u mnie już by stał na zewnątrz, zastanawiając się, gdzie poszło nie tak. Tu dobrze, że chociaż sąd zgasił światło i zamknął lokal na długo.
